Magiczne bagno

Magiczne bagno za Stawem Trzcinowym niewidoczne dla niewtajemniczonych jest niczym szczególnym. Nie ma tu wydeptanych ścieżek ludzkich jedynie sarnie i lisie. Ten skrawek tętniącej życiem wilgoci dla roślin utworzył żyzne lęgi dając pokarm wodnolubnym gatunkom paproci, porastających spróchniałą korę mchom, widłakom i królujących wiosną skrzypom. Przerośnięte korzenie, korzonki, kłącza roślin, grzybnie, spróchniałe leżące konary, obumarłe rośliny, niedojedzona przez bobry kora tworzy bogate dno lasu. Na tym pulsującym wilgocią i próchnicą podłożu – byliny jak jaskry, kokorycz, zawilce, fiołki leśne, przylaszczki, czosnek niedźwiedzi, konwalie, groszek wiosenny, poziomki, siewki drzewek jeszcze nienazwanych wraz z jeżyną, pokrzywą, melisą i innymi ziołami tworzą zaporę przed wejściem na na niepewne grząskie wody. Pierścień lasu jest mieszany –  z grabami, dębami, olchami, bukami, jesionami, leszczynami, świerkami, omszonymi brzozami, wierzbami tworząc rusztowania dla niesfornych loków bujnego chmielu – doskonałe warunki do tworzenia się torfowisk… Idealne żerowisko dla dzięcioła czarnego, miejsce odpoczynku błotniaka stawowego oraz przestrzeń dla szukającej wciąż nowych wrażeń ciekawskiej pary kruków.  Takie miejsca to skarby jak ostatnie miejsca na Ziemi.

bagno#sieniawka#stawtrzcinowy#dolnośląskie

FSCN3357

DSCN1455.JPG
Dzięcioł czarny – największy dzięcioł Europy, Sieniawka, bagno i staw, wiosna 2018

DSCN0947.JPG

DSCN3052.JPG

RSCN3274.JPG

RSCN3320.JPG

DSCN3221.JPG

DSCN3077.JPG
Skrzyp olbrzymi, bagno, Sieniawka, maj 2018

DSCN3185.JPG

DSCN3086.JPG

DSCN3063.JPG

DSCN3179.JPG

 

DSCN3224.JPG

DSCN3188.JPG

FSCN3026.JPG

RSCN3265

DSCN7677

b4
Błotniak stawowy, bagno, czynna ochrona gatunkowa

DSCN0955

 

 

 

 

 

 

 

 

Skrzyp bagienny (Equisetum fluviatile L.)

#sieniawka#stawtrzcinowy#dolnośląskie#bagno

DSCN3232.JPG

DSCN3077.JPG

Widłaki, skrzypy i paprocie pojawiły się na Ziemi wiele milionów lat temu. Miały wtedy postać potężnych drzew dorastających do 40 m wysokości. Na skutek gwałtownych zmian klimatu większość paprotników wymarła, a z ich szczątków powstały złoża węgla kamiennego. Dzisiaj są tylko miniaturkami swoich praprzodków wchodzą w skład runa leśnego. Tworzą miejsce do życia dla wielu drobnych zwierząt i dalej wyglądają magicznie…

DSCN3220

Lecznictwo

W medycynie ludowej stosowany jest analogicznie jak skrzyp polny, mniej rozpowszechniony z powodu ograniczeń prawnych. Ma właściwości moczopędne i przeciwzapalne. Ziele skrzypu zawiera duże ilości rozpuszczalnej w wodzie krzemionki do 10%  różnych soli mineralnych, flawonoidy, saponiny i kwasy organiczne. Ze skrzypu otrzymuje się kosmetyki poprawiające stan skóry, włosów i paznokci. W Syrii skrzyp olbrzymi wchodzi w skład tradycyjnej herbaty ziołowej zwanej „zahraa”.

DSCN3200

źródło: 

  • J. Macku, J. Krejca: „Atlas roślin leczniczych”, Wydawnictwo Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław 1989
  • Wikipedia.org
  • J. Ślósarczyk, R. Kozik, F. Szlajfer: „Tajemnice przyrody…”, Nowa Era, Warszawa 2016

Szałwia łąkowa

Szałwia łąkowa (Salva pratensis)

Zakwitła w maju nad stawem. Z daleka widać jej charakterystyczne kwiatki przypominają lwie paszcze ale gdy dłużej się przyglądam dostrzegam ich bardziej fantazyjne kształty.DSCN2535

Łodyga prosto wzniesiona czterokanciasta. Owłosiona i bruzdowata, pojedyncza lub słabo rozgałęziona w części kwiatostanowej.

Liście odziomkowe, stosunkowo duże, długoogonkowe zebrane w rozetę. Dolne liście krótkoogonkowe górne zaś siedzące. Blaszka liściowa pomarszczona, jajowata u nasady przeważnie sercowata. Brzeg blaszki nieregularnie karbowany.

Owoc szałwii łąkowej to rozłupnia zawierająca gładkie czarnobrunatne rozłupki.

Korzeń ma długi i zdrewniały, palowy.

Zastosowanie

Jako roślina lecznicza ma mniejsze zastosowanie niż szałwia lekarska jednak dawniej wykorzystywano ją jako przyprawę do poprawiania smaku i zapachu wina i piwa. DSCN2536

Kwiaty zebrane po 4-8 w 6-12 nibyokółki krótkoszypułkowe. Kielich dzwonkowaty, dwuwargowy gęsto owłosiony. Korona ma długość 1-2 cm – o długiej rurce, o barwie fioletowoniebieskiej do fioletowoczerwonej. Górna warga z trzema małymi ząbkami jest hełmiasto sklepiona, dolna krótka i prosta. Wewnątrz 2 pręciki o pylnikach schowanych pod górną wargą, i pojedynczy słupek z 4-krotną zalążnią, długą szyjką i wychylonym na zewnątrz znamieniem. Roślina miododajna (Wikipedia.org). Nie pomylcie jej z Tojadem mocnym , ponieważ kwiaty są bardzo podobne – a Tojad mocny (Aconitum napellus L.) to jedna z najsilniej trujących roślin w Polsce. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona. Za śmiertelna dawkę uważa się już 2-5 mg tej substancji (przy doustnym spożyciu). Bydło i owce instynktownie jej nie jedzą. Akonityna początkowo działa pobudzająco, a potem paraliżująco na nerwy czuciowe i ruchowe, co może spowodować śmierć w skutek paraliżu mięśni oddechowych i zatrzymania pracy serca.  Może wnikać również przez skórę jak podają źródła. Kwitnie później – od lipca do września (Macku, Krejeca, 1989).

DSCN2533

 

źródło:

  • J. Macku, J. Krejeca: „Atlas roślin leczniczych”, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich – Warszawa, 1989
  • Wikipedia.org