Szałwia łąkowa

Szałwia łąkowa (Salva pratensis)

Zakwitła w maju nad stawem. Z daleka widać jej charakterystyczne kwiatki przypominają lwie paszcze ale gdy dłużej się przyglądam dostrzegam ich bardziej fantazyjne kształty.DSCN2535

Łodyga prosto wzniesiona czterokanciasta. Owłosiona i bruzdowata, pojedyncza lub słabo rozgałęziona w części kwiatostanowej.

Liście odziomkowe, stosunkowo duże, długoogonkowe zebrane w rozetę. Dolne liście krótkoogonkowe górne zaś siedzące. Blaszka liściowa pomarszczona, jajowata u nasady przeważnie sercowata. Brzeg blaszki nieregularnie karbowany.

Owoc szałwii łąkowej to rozłupnia zawierająca gładkie czarnobrunatne rozłupki.

Korzeń ma długi i zdrewniały, palowy.

Zastosowanie

Jako roślina lecznicza ma mniejsze zastosowanie niż szałwia lekarska jednak dawniej wykorzystywano ją jako przyprawę do poprawiania smaku i zapachu wina i piwa. DSCN2536

Kwiaty zebrane po 4-8 w 6-12 nibyokółki krótkoszypułkowe. Kielich dzwonkowaty, dwuwargowy gęsto owłosiony. Korona ma długość 1-2 cm – o długiej rurce, o barwie fioletowoniebieskiej do fioletowoczerwonej. Górna warga z trzema małymi ząbkami jest hełmiasto sklepiona, dolna krótka i prosta. Wewnątrz 2 pręciki o pylnikach schowanych pod górną wargą, i pojedynczy słupek z 4-krotną zalążnią, długą szyjką i wychylonym na zewnątrz znamieniem. Roślina miododajna (Wikipedia.org). Nie pomylcie jej z Tojadem mocnym , ponieważ kwiaty są bardzo podobne – a Tojad mocny (Aconitum napellus L.) to jedna z najsilniej trujących roślin w Polsce. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona. Za śmiertelna dawkę uważa się już 2-5 mg tej substancji (przy doustnym spożyciu). Bydło i owce instynktownie jej nie jedzą. Akonityna początkowo działa pobudzająco, a potem paraliżująco na nerwy czuciowe i ruchowe, co może spowodować śmierć w skutek paraliżu mięśni oddechowych i zatrzymania pracy serca.  Może wnikać również przez skórę jak podają źródła. Kwitnie później – od lipca do września (Macku, Krejeca, 1989).

DSCN2533

 

źródło:

  • J. Macku, J. Krejeca: „Atlas roślin leczniczych”, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich – Warszawa, 1989
  • Wikipedia.org