Żywokost lekarski

Żywokost lekarski (Symphytum officinale L.)

#sieniawka#dolnyśląsk

DSCN1191.JPG

DSCN1198.JPG

DSCN1196.JPG

 

Korzeń żywokostu zawiera 0,5-1,0% alantoiny, śluz, kwasy wielofenolowe, skrobię, asparaginę, aminokwasy, cukry i sole mineralne oraz alkaloidy. Wywiera on dodatni wpływ na błony śluzowe żołądka i jelit. Działa ściągająco, regenerująco i powlekająco, pobudza silne mechanizmy obronne organizmu. Stosowany jest wewnętrznie w leczeniu chronicznych chorób dróg oddechowych wrzodów żołądka oraz w nieżycie błon śluzowych przewodu pokarmowego. Zewnętrznie używa się go na oparzenia, odmrożenia, stany zapalne skóry, egzemy i trudno gojące się rany. Ponieważ jednak stwierdzono wysoko toksyczne właściwości alkaloidów pirolizydynowych  występujących w korzeniu żywokostu, wydano w Polsce całkowity zakaz stosowania wewnętrznego preparatów z tej rośliny. Nadal mogą być stosowane zewnętrznie (Macku, Krejeca, 1989).

źródło: J. Macku, J. Krejeca: „Atlas roślin leczniczych”, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich – Wydawnictwo 1989