Archiwa tagu: #macro

The White Mushroom Biały grzyb

Muchomor wiosenny (Amanita verena)

Jesień poza siecią Autumn offline

Magic Mushrooms

Czubajka kania (Macrolepiota procera (Scop.) Singer) Parasol mushroom

Web

Pomarańczowe śluzowce – mobilne pełzaki Orange Slime Mold Fungi (Eumycetozoa or Mycetozoa?)

Pomarańczowe śluzowce znalazłam na korze starej czereśni. Przyciągnęły moją uwagę jaskrawym kolorem. Nie mogę określić ich dokładnej nazwy zwłaszcza gdy są w fazie pomarańczowej gąbki. Ciekawostką jest to, że Pan Gąbka to organizm, który tak do końca grzybem nie jest, posiada wiele cech zwierzęcych podobnie jak opisany wcześniej rulik – również śluzowiec.

Życie śluzowców stanowi nadal zagadkę a różnorodność form, faktur, kolorów inspiruje i zachwyca maniaków grzybów i porostów.

Śluzowce (Myxomycota, Mycetozoa) zwane też śluzoroślami (Eumycetozoa) – grupa (ok. kilkuset gatunków) organizmów eukariotycznych należąca do Amoebozoa, dawniej zaliczana do grzybów , potem do protistów grzybopodobnych (wraz z lęgniowcami). Z przyczyn historycznych w podręcznikach traktowana jako klasa roślin zarodnikowych, a w szczególności grzybów. Jednak bliższa jest typowo zwierzęcym Protista (pierwotniakom). Wskazuje na to występowanie form ruchomych (myksoameb i myksopełzaków oraz odżywianie się poprzez fagocytozę), dlatego włączane są do supergrupy Amoebozoa, z wyjątkiem łańcuszkorośli (Acrasiomycota = Heterolobosea = Percolozoa), które zalicza się do supergrupy Excavata oraz plazmodioforowców, zaliczanych niegdyś również do glonowców, obecnie do supergrupy Rhizaria.

Podczas cyklu rozwojowego śluzorośli występują dwie formy: mobilny pełzak (myksameba, pływak) oraz ruchliwa śluźnia. Ponieważ nie są bezpośrednio spokrewnione ani z roślinami, ani ze zwierzętami, ani nawet z grzybami, niektóre ich cechy przypominają cechy roślin, grzybów albo zwierząt.

Śluzowce są organizmami heterotroficznymi. Żywią się bakteriami, grzybami (nieraz pochłaniają całe owocniki grzybów), pierwotniakami. Ich stadium wegetatywne stanowi wielojądrowa śluźnia, która pełza za pomocą nibynóżek. Śluźnia porusza się w sposób skoordynowany, reaguje na bodźce – wykazuje chemotaksje, fototaksję i termotaksję. Gdy natrafia na pokarm, np. kolonie bakterii, kieruje tam dopływ plazmy i zatrzymuje się do momentu wyczerpania składników pokarmowych. Mają skomplikowany system rozmnażania płciowego, rozmnażają się również przez zarodniki. Ich sporangia nazywane są – podobnie jak nadziemna część ciała niektórych grzybów – owocnikami. U większości gatunków mają charakterystyczną budowę: są niewielkie – przeważnie kilkumilimetrowe, rzadko większe (1–2 cm Lycogala epidendrum), są umieszczone na trzonkach, okryte korą (perydium), wewnątrz są wypełnione włośnią i zarodnikami. Owocniki można spotkać na rozkładającej się materii organicznej, butwiejącym drewnie, w ściółce leśnej, na odchodach zwierząt roślinożernych. (wikipedia.org)

Natural Scarlet

Żagnica zielona (Aeshna virdis) The Green Hawker

Living on the dead

Porost: Mąkla (Evernia) Evernia

Gatunek objęty ochroną ścisłą  na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów.

Plecha:

Krzaczkowata, długości do 20 cm, zwisająca, wiotka, nieregularnie lub dychotomicznie rozgałęziona, białawo-, słomkowo-, oliwkowo-, szaro- lub żółto-zielonawa. Gałązki grubości 1-2 mm, nieregularnie obłe, miejscami kanciaste lub spłaszczone (do 5 mm szerokości), dołeczkowate lub pomarszczone, czasami miejscami popękane i niewyraźnie członkowane, z krótkimi, odstającymi kolcami. W plesze znajdują się glony protokokkoidalne.

Owocniki:

Apotecja lekanorowe, bardzo rzadko obecne, średnicy 2-8 mm, na brzegu gałązek. Tarczki czerwono-brunatne. Zarodniki 1-komórkowe, bezbarwne, o wymiarach 7-8 x 4,5-5 mikrometrów, po 8 w worku.

Podłoże i ekologia:

Preferuje siedliska wilgotne, umiarkowanie nasłonecznione, wystawione na wiatr. Rośnie głównie na kwaśnej korze drzew iglastych, rzadziej liściastych – zazwyczaj zasiedlając ich gałęzie. W wysokich położeniach gór spotykana jest także na podłożu skalnym (Lisická 2005).

Występowanie:

Evernia divaricata Ach. jest gatunkiem okołoborealnym występującym w centralnej Azji, na Syberii, w Górach Skalistych, na Alasce oraz w Europie (Ahlner 1948; Brodo i in. 2001; Motyka 1962; Poelt 1969; Nimis 1993). Głównym ośrodkiem występowania Evernia divaricata w Europie są Alpy, gdzie lokalnie jest gatunkiem częstym (Nimis 1993) oraz Skandynawia, tam jednak spotyka się ją znacznie rzadziej (Ingelög i in. 1987). W Polsce jest gatunkiem bardzo rzadkim, a jego znane stanowiska rozproszone są w Karpatach, Sudetach, na pogórzu oraz na niżu w dużych kompleksach leśnych (Fałtynowicz 2003). Ostatnio podawana była również z okolic Wrocławia i Radomska.

Opracował: Grzegorz Gajkowski

Na podstawie Evernia divaricata (Parmeliaceae) in the Polish Carpathians, Robert Kościelniak, Roczniki bieszczadzkie 18 (2010)

źródło: nagrzyby.pl

Dragon

Red Eye

She is Beyond Good and Evil

Blue Damselfly